Mart 1921 İnönü Ovası insanın iflahını kesen buz gibi bozkır ayazında Ethem Çavuş’un sırtı üşüyor, avuçları ise kızgın mermi kovanlarına çıplak elle dokunduğu için alev alev yanıyordu.

Top atışı on sekiz saattir durmaksızın sürüyordu. Ethem Çavuş, 75 mm’lik topu durmaksızın dolduruyor, her seferinde besmele çekip keşif kolundan bildirilen menzillere kıyamet yağdırıyordu.

Sandıkta kalan sondan üçüncü mermiyi aldığında bir an duraksadı. Merminin üzerine bir çaput sarılıydı. Çaputu sökerken avucuna kalem büyüklüğünde demir bir çubuk düştü.

Çaputun ve çubuğun anlamını çözmeye çalışırken sarı metalden mermi kovanına kazınarak yazılmış yazıya gözü ilişti.

Okumaya vakti yoktu. Mermiyi topa sürüp ateşledi. Demir çubuğu cebine, boş kovanını ise bu sefer sandığa değil yere attı.

Birkaç dakika sonra soğumuş olan kovanı kaybolmaması için yerden alıp mintanının yakasından içeri attı. Akşam ezanı vaktinde çarpışma durulmuş, mevzileri ileri, düşman hatlarına doğru ilerletme emri gelmişti.

Batarya komutanı, Ethem Çavuşa istirahat verdi. İlk iş olarak boş kovanı çıkarıp üzerindeki yazıyı okudu.
Kovanın üzerinde “Karahisarlı Seyfi Çavuş. 4.Alay 2.Tabur 8.Batarya 26 Rebiyülahir 1339*İnönü” yazıyordu.

Birinci İnönü savaşının en kızgın günlerinden birinde düşülmüş not ve mermiyle gelen demir çubuk,

İmalat-ı Harbiye atölyelerinde çalışanların bir mesaj istediğini gösteriyordu.

Boşalan kovanlar Ankara’daki atölyelere yollanır, oradan tekrar doldurulup cepheye dönerdi.

Üç saat sonra gecenin iyice çökmesiyle savaş tamamen durulmuş, birlikler yeni mevzilerine yerleşmişti.

Ethem Çavuş, cebindeki demir çubuğu çıkarıp bir köşeye oturdu. Ucu sivriltilmiş çubuk, bakır ustalarının “kalem” dedikleri, metal üzerine desen oymaya yarayan keskin bir aletti.

Eline yumruk büyüklüğünde bir taş alarak hafif tıklamalarla kendi mesajını kovana kazıdı.

“Aksekili Ethem Çavuş 8.Alay 3. Tabur 1.Batarya 20 Recep 1339** İnönü”

Beş gün sonra Ankara Atölye’nin bir köşesinde cepheden gelen sandıkları açan kalfa, tezgâhlardan birinde harıl harıl çalışmakta olan ustaya seslendi:

Sesinde, eşi doğum yapmış bir adama bebeğini müjdeleyen ebenin heyecanı vardı.
“Kâmil Usta! Müjdemi İsterim! Senin yavru cepheden dönmüş!”.

Hepsi sandıkların olduğu kısma koşturarak kovanın üstündeki yazıyı okumak için toplandılar. Tabii ki bu şeref Kâmil Ustaya aitti. Yüksek sesle Ethem Çavuşun notunu okudu. Atölyede bir bayram havası esmişti.

Tüm çalışanlar, Kâmil Ustayı yeni baba olmuş biriymiş gibi kutluyor, hayır duaları ediyorlardı.

Ustalar, İş tezgâhlarından birinin başında toplandılar. Kâmil Usta kovanın ağzının eğilen yerlerini düzeltip özenle kapsülünü yeniledi.İçine barutunu doldurduktan sonra yeni bir çekirdeği kovanın ağzına oturttu.

Mermi hazır olunca, Ethem Çavuşun kovanın içinde geri yolladığı çelik kalemi yeni bir çaputla merminin üzerine sardı. Kundaklanmış mermiyi şefkatle tutarak yeni doldurulan bir sandığa yatırdı.

Çalışanlar hep bir ağızdan “Allah kavuştursun” diyip işlerinin başına döndüler.Kâmil Usta, halen açık duran sandığa yatırdığı mermiye hüzünle bakıp “Selametle git aslanım. Allah muvaffak etsin. Çok bekletme bizi” dedi.

Kovan, Birinci İnönü savaşı sıralarında üzerindeki ilk notla Kâmil Ustanın eline geçtiğinde bu fikir doğmuştu.

Karahisarlı Seyfi Çavuşun başlattığı bu geleneğin süreceğinden emin değildi; ama denemeye değerdi.
Nitekim Aksekili Ethem Çavuş umutlarını boşa çıkarmamıştı. Cephede patlayan her merminin kovanı buradaki ustaların elinden geçtiğine göre bir aksilik olmazsa yeniden görüşeceklerdi.

Bir buçuk yıl içinde kovan sekiz kere daha atölyeye uğradı. Üzerindeki mesajların sayısı da sekize ulaşmıştı.

Eylül 1922 – Ankara

Mesaj yazanların sekizi de başka alay ve taburlardan farklı kişilerdi. Kovan her keresinde atölyedekilere daha büyük bir coşku yaşatıyor, istiklâl savaşının her zorlu durağından Ankara’ya barut, kan ve zafer kokusu taşıyordu.

Türk ordusunun İzmir’e girdiği gün Ankara’da bayram havası eserken kovan yeniden gelmiş, ama bu sefer tüm atölyeyi yasa boğmuştu.

Kovanın içinde, çelik kalemin yanı sıra bir mektup ile bir tane de bakır künye vardı.

Kovanın üzerine kazınmış dokuzuncu notta; “Karahisarlı Seyfi Çavuş. 4. Alay 2. Tabur 8.Batarya 12 Muharrem 1341***
Banaz”yazılıydı. Atölyedekiler mektubu açıp okumaya koyuldular;
Bismillahirrahmanirrahim.
Selamün aleyküm gayretperver ustalar,
Allah’a şükürler olsun ki mendebur düşman kaçıyor. Muzaffer Türk ordusu beş gündür durup dinlenmeksizin kâfiri kovalıyor.
Güzel İzmir’e, kalplerimizdeki imânımız kadar yakınız artık. İki gün evvel Banaz’daki muharebede bataryamın çavuşlarından Seyfi, kalleş düşmanın kurşunuyla şahadete ermiştir. Cenazesini sıhhiyecilere teslim etmeden önce mintanının içinde bu kovanı buldum.Malumunuzdur ki vefat eden neferin künyesi ailesine yollanır.Lâkin beş gün önce Karahisar’ı ele geçirdiğimizde, Seyfi Çavuş’un ailesinin düşman tarafından katledildiğini öğrendik.

Bu kahraman Türk evladı kederini yüreğine gömüp anacığını, babacığını defnedemeden düşmanın peşine düştü.Üç gün sonra kendisi de hakkın rahmetine kavuştu.Kovandaki yazılardan anladığım üzere bu topçu neferlerin bir ailesi de sizler olmuşsunuz. Bu sebeple Seyfi Çavuşun künyesini sizlere yolluyorum.Başınız sağ olsun. Hayır dualarınızı bizlerden, Fatihalarınızı aziz şehitlerimizden esirgemeyiniz. Hakkın rahmeti üzerinize olsun.

Yüzbaşı Muhsin Talât 4.Alay 2. Tabur 8. Batarya 14 Muharrem 1341 Salihli”

Mektup bittiğinde tüm personel ağlıyordu. Atölyeye bir ölüm sessizliği çökmüştü.Hiç tanımadıkları halde iki satır yazıyla kardeş

oldukları Seyfi Çavuşun ardından Fatiha okuyup amin dediler.

Kamil    Usta
yutkunarak tezgâhının başına oturdu. Kovanı yeniledi ama bu sefer, minik iki perçinle Seyfi Çavuşun künyesini kovanın dibine çaktı.

Yine her zamanki merasimle mermiyi kundaklayıp sandığa yatırdı. Oysa o mermi bir daha düşman mevzilerine gönderilmeyecekti.

Ocak 1923-Ankara

Savaşın bitmesinin ardından Ankara’daki mühimmat depolarında sayım ve temizlik yapılıyordu.

Sandıklar tek tek açılıyor, mermiler sayılıp yeniden sandıklanıyor, kayda geçirilip daha tertipli bir cephaneliğe gönderiliyordu.

Teğmen Hamdi Vâsıf, Kâmil ustanın hazırlayıp kundakladığı mermiyi buldu. Böyle bir anının-belki de yıllarca- sandıkların İçinde kalmasına gönlü elvermedi.Ciddi bir suç işliyor olmayı göze alıp mermiyi evine götürdü. Niyeti, ömrünün sonuna kadar mermiyi bir anı olarak saklamaktı.

29 Ekim 1923 – Ankara

Teğmen Hamdi Vâsıf Ankara kalesine çıkan dik sokakları koşarak tırmanıyordu.

Soğuğa rağmen kan ter içinde kalmıştı. Yarım saat önce 20:30 sıralarında meclisten, cumhuriyetin ilan edildiği duyurulmuştu.

101 pare top atışıyla cumhuriyet kutlanıyordu ve Seyfi Çavuş’un        mermisi        bu        şöleni        kaçırmamalıydı.
Yetmiş, belki de sekseninci atışta topçuların yanına ulaşabilmişti. Yüzbaşı Muhsin Talat’ın yanına giderek sert bir asker selamı verdi.

“Evet    teğmenim?    Sizi    dinliyorum”
Teğmen, üniformasının içinden mermiyi çıkarıp yüzbaşıya uzattı.”Yüzbirinci pareyi en çok bu mermi hak ediyor komutanım. Müsaadenizle bu şerefi ondan esirgemeyelim”

Yüzbaşı Muhsin Talat gözlerine inanamamıştı. Sevinç gözyaşlarını tutamadı. O kadar heyecanlanmıştı ki neredeyse aralarındaki rütbe farkına bakmaksızın genç teğmenin ellerini öpecekti.

Mermiyi alıp çekirdeğini dikkatlice yerinden çıkardı. Kovanın tepesine bir bez parçası tepip iyice sıkıştırdı. Subay şapkasını çıkarıp surun üzerine koydu. Mermiyi şapkanın içine yatırdı.Toplar atışlara devam ediyordu. 82, 83, „ .97, 98, 99…

On dakika kadar sonra, atışları sayan çavuş “Yüzüncüyü attık komutanım” deyince, Muhsin Talat,kovanı topun yatağına kendi elleriyle sürerek ateş emrini verdi.Subayların kılıçlarını çekerek selamladığı o son top sesi Ankara’nın her duvarından yankıyıp dört yıllık istiklâl savaşının tüm hikâyesini anlatmıştı sanki.

Rütbe ve mevkilerine bakmaksızın topun başındaki tüm askerler kucaklaşarak birbirlerini kutladı.Son olarak Yüzbaşı Muhsin Talat ile Teğmen Hamdi Vâsıf sarıldılar. Kovan ayaklarının dibindeydi.Yüzbaşı eğilip saygıyla kovanı yerden aldı. Avuçlarının yanmasına aldırmadı bile.

Benzer yazı yok.

Karar

Adamın biri bilge bir kral olmakla ün salmış kralın yanına gider. Krala şunu sorar: “Efendim söyleyin bana hayatta özgürlük var mıdır?”

Kral   “Elbette”   der.   “Kaç   bacağın   var   senin?”

Adam soruya şaşırarak “İki efendim” der.

Kral, “Pekala, tek bacağının üstünde durabilir misin? “Elbette” diye cevap verir adam.

Kral “O halde hangi bacağın üstünde duracağına karar ver”.

Adam biraz düşünür ve sol bacağı üstünde durmaya karar verir.

“Tamam” der kral “Şimdi de öteki bacağını kaldır.”

Adam şaşırır “Bu imkansız kralım” der.

“Gördün mü?” der kral ” Özgürlük budur. Sadece ilk kararı almakta özgürsün. Ondan sonrasında değil.”

Tiziano Terzani’nin “Atlıkarıncada Bir Tur Daha” adlı kitabında okuduğum bu küçük öykü yıllardır tartışılan özgürlük kavramı üzerinde bir kez daha düşünmeme yol açtı. Hayat gerçekten böyleydi. İlk kararı alıyordun ve gerisi o ilk karara bağlı olarak gerçekleşiyordu. Hayat hata kabul etmiyordu. ilk kararın doğruysa işler yolunda gidiyordu ama eğer yanlış bir karar aldıysan, herşey zincirleme   yanlış   gidiyordu.   Mesela   mesleğini   seçerken…

Hasbelkader, iyi düşünmeden, yeteneklerinin farkında olmaksızın bir meslek seçtiğinde ömür boyu işini zorla yapmaya mahkum oluyordun. İşinin başındayken başka bir iş yapmayı özlüyordun. Ama biliyordun ki; özgürlüğünü kullanmış ilk kararı vermiştin ve yeniden başlama cesaretin yoktu. Bazı insanlar vardı hayatta…Onlar ise herşeyi ardlarında bırakıp yeniden başlayacak kadar cesurlardı. Ama sen onlardan biri olamıyordun. Bunca emek bunca çalışmayı sanki çöpmüş gibi bir çırpıda atıveremiyordun. Oysa göz ardı ettiğin bir şey vardı. Hayat çok kısaydı ve mutsuz olduğun işlerle zaman öldürmek aynı zamanda ruhunu öldürmekle eş anlamlıydı.

Evlilik konusunda da iyi karar vermek gerekiyordu. Yanlış bir karar aynı evde yaşayan iki düşman yaratabilirdi. Aşk zorunluluğa dönüşebilir ve hayatını cehenneme çevirebilirdi. İlk kararı alıyordun, bu konuda özgürdün ama devamında senin kararına bağlı olmayan pek çok şey gerçekleşiyordu. Hayat kararlardan ibaretti ve kararlar birer kibritti. Doğru yerde ateşlediğinde seni ısıtacak ateş, çorbanı kaynatacak ateş oluyordu, yanlış yerde ateşlediğin vakit ise içinde bulunduğun evle birlikte seni de yakıyordu.

Hayat öyle basite alınacak bir oyun değildi. Oyunun kurallarını bilmen ve ona göre oynaman gerekiyordu. Ama çoğu zaman oyunun kurallarını bilmek yetmiyordu. Çok daha önemli olan başka bir şey vardı. Kendini bilmek. Ne istediğini, neyin seni mutlu edeceğini ve kim olduğunu, neler yapabileceğini bilmek zorundaydın. Ancak o zaman doğru kararlar veriyor ve mutlu bir hayata sahip oluyordun.

Ve kararlar birer kibritti… Ya kendini yakıyordun ya da ısıtıyordun.

Diğer ilginizi çekebilecek yazılar:

1. Acının ilacı Çin’de, tek oğlunu yitiren bir anne, yüreğindeki büyük üzüntüsüyle bir din adamına gitti ve derdine bir çare bulmasını istedi: “ Oğlumu bana hangi duaların, hangi sihirlerin geri getirebileceğini öğrenmek istiyorum...
2. iyi kötü Leonardo da Vinci “Son Akşam Yemeği” isimli resmini yapmayı düşündüğünde büyük bir güçlükle karşılaştı… İyi’yi İsa‘nın bedeninde, Kötü’yü de İsa’nın arkadaşı olan ve son akşam yemeğinde ona ihanet etmeye karar veren Yahuda’nın...
3. Anne Annemin yalnızca bir gözü vardı. Ondan nefret ederdim… Çünkü bu durum beni utandırıyordu. Ailemizi geçindirmek için okulda aşçılık yapardı. İlkokulda iken bir gün annem bana merhaba demeye gelmişti. Yerin dibine...
4. ALTIN KURAL • İnsanların gözlerinin içine bak. • Bol bol gülümseme, hem maliyeti sıfır hem de değerine paha biçilmez. • İnsanların isimlerini anımsa. • Asla birilerinin umudunu kırma, beklide sahip oldukları tek...
5. ANNENİN HİZMETE İHTİYACI VAR Ebû’l-Haseni’l-Harkânî (k.s)hazretleri şöyle anlatır: ‘İki kardeş vardı. Bu iki kardeşin hizmete muhtaç bir anneleri vardı. Her gece kardeşlerden biri annenin hizmeti ile meşgul olur, diğeri Allah Teâlâ’ya ibâdet ederdi. Bir...

Biri olmadan, öbürü olmazmış. Bu böylece yazılmış. Bir Rus köyü’nde iki balık yaşarmış. Biri turuncu ve İri. Öbürü korkak ve İnce. Bütün çiftler de böyledir biraz düşününce.

İri, sormuş birgün. ‘Madem bütün bu denizler birbirine bağlı, niye biz seninle sadece bu kıyıdan ötekine yüzüp duruyoruz? Kendimizi bir akıntıya bıraksak, yeni sularda yüzsek, başka balıklar yesek daha mutlu olmaz mıydık?’

Hak verdi İnce. İnceliğinden sırf. Çünkü onun mutluluğu için, İri ve o kıyı yeterlidir. Gerisi hava su değişikliğidir ki, insan bundan beslenemez. Balıklar hiç.

Katıldı yine de, düştü İri’nin peşine. Akıntıya bıraktı kendini. Bunlar beraberce, İstanbul ve Çanakkale boğazlarını geçtiler. Geçerken eğlendiler. Fakat bir balıkçı, akşam yavrularına balık götürmek için suya ağ atmıştı. Ve bizimkiler farkına varmadan bu ağa takıldılar. Daha doğrusu İri takıldı. İri ya. İnce de sıyrılıp çıktı. İnce ya, bırakıp gitmedi. Hem inceydi hem aşık. Kemirip ağları, kurtardı İri’yi. ‘E, tabi, ben bu ağlara takılacak kadar güçlü kuvvetli değilim, eriyip gidecek gibiyim’ diyerek, onun gururunu da okşadı. Aşkta, en yanlış şeyler bile mantıklı gelir insana. Tabi balıklara da. Çünkü aşk, suyun içinde de aşktır.

Derken, bizimkiler soğuk denizlere kavuştular. Fakat İnce, alışık değildi bu serin sulara ve hastalandı. Pulları dökülüyordu hergün ve gün geçtikçe daha da yavaşladı. Hatta durdu birgün. Atlantiğin ortasında. Ya döneceklerdi ve İnce kurtulacaktı. Ya da tek bedene düşeceklerdi. Çünkü herkesin Küba’ya kadar yüzecek nefesi kalmayabilir. Hele hastaysa. İri, Küba’ya gitmeyi seçmeden önce, biraz düşündü. O düşündüğü süre kadardı sevgisi, ki o da çok sayılmazdı. En başta sıkılan oydu köyün kıyısından. Demek aslında gitmek istiyordu İnce’sinin yanından. Ama bizimki bu durumu anlamadı. Ve onunla Küba’ya varmak için son çabalarla yüzdü.

İnsan, sevdiğiyle geçen zamana doyamadığı kadar aşıktır. Balıklarda.

‘İki dakika daha beraber yüzmek, tek başına sağlığına kavuşmaktan iyidir’ bile dedirtir aşk insana. Dedirttiği gibi İnce’ye. İki dakika kadar yüzdü ve öldü. Yukarı doğru çıkarken zayıf gövdesi, kılçıklarına kadar mutluydu ve gülüyordu. Koca bir balina onu yuttu, bunu da biliyordu. İri, tek kaldı ama, suyun ucunda Küba vardı. Var gücüyle yüzdü. İnce’yi unuttu. İnce’yi unuttuğu kötü oldu. Çünkü onlar birbirlerine 5 saniyede bir, nereye gittiklerini hatırlatıyorlardı ve şimdi 10 saniye geçmişti ve katiyen hatırlamıyordu. Ne İnce’yi, ne Küba’yı ne de adının İri olduğunu. İnsana adını başkaları hatırlatır, balıklara da.

O yüzden kayboldu derin sularında Atlantiğin. Ve koca bir balina onu da yuttu. Fakat mucize bu ya, balinanın midesinde İnce’yi buldu. Meğer onları yutan aynı balinaymış, İnce ölmemişmiş, tam tersi midenin sıcaklığında dirilmişmiş. Ama oradan çıkarsa ölücek. İri de oradan giderse, nereye gittiğini ve adını unutucak. O yüzden, artık ikisi de buradalar. Ne fark eder. İnsana sevdiğinin yanı cennettir. Sevmeden hiçbir şeyin tadı olmadığını, bu hikayeyi bilen bütün balıklar bilir. Ya insanlar?

Diğer ilginizi çekebilecek yazılar:

1. Babasının Çanakkale`de ne işi varmış? Cumhuriyet’in ilânından sonra, İstanbul’da bir resepsiyon verilir. Tüm Dünya Ülkelerinin elçileri ve ataşeleri de davet edilir. Davet güzel bir şekilde devam etmektedir, Fakat İngiliz ataşesi olan Binbaşının bakışları Mustafa Kemal’in...

İki arkadaş sandala binip balığa çıktılar. Belli bir yerde durup oltalarını saldılar. Biri saatlerce hiçbir şey tutamadı. Öbürü ise durmadan balık çekti. On lüfer, sekiz uskumru, bir kova istavrit…

Akşam oldu, kıyıya döndüler. Ertesi gün kısmetsiz arkadaş yeniden aynı yere gitti saldı oltasını.
Umutla beklemeye koyuldu.
Yok, yok, yok…
Saatler geçti, nerdeyse hırsından deliye dönecekti adam.
Yedinci saatin sonunda sandalın altından bir lüfer uzattı başını, nezaketle sordu:
“Arkadaşınız bugün teşrif etmediler mi? “

Diğer ilginizi çekebilecek yazılar:

1. ARKADAŞ(ARKA TAŞ) Orta Asya’da, savaşın ok ve yay ile yapıldığı dönemlerde, Türk savaşçıları, arkalarından gelebilecek bir saldırıyı önlemek için, sırtlarını önceden bu amaçla yerleştirilmiş bir taşa dayarlardı. Bu taş “arka taş” ya...
2. ÇARŞI PAZAR AĞALIĞI Behlül Dana birgün Harun Reşid’den bir vazife istedi. Harun Reşid de ona çarşı pazar ağalığını (denetimini) verdi. Behlül hemen işe koyuldu.  İlk olarak bir fırına gitti. Birkaç ekmek tarttı hepsi...

ikili, üçlü, beşli ve yedili sahalarda hep bir çocuk eksik kaldığına göre çocukların sayısı bu sayların çarpımından bir eksiktir. Yani : 2x3x5x7-1=209 çocuk vardır

Benzer yazı yok.

Hayatınızda neyin değerli olduğunu biliyor musunuz? Testi uygulayın.

Çöldesiniz ve yanınızda aşağıdaki hayvanlar var: Aslan, inek, at, koyun ve maymun

Çölden kurtulabilmek için hayvanlardan birini bırakmanız gerekiyor. Hangisini bırakırsınız? (İstediğiniz mantığı kullanabilirsiniz ama hangi hayvanı ne zaman bıraktığınızı bir yere not edin) Geriye 4 hayvan kaldı.

Çöl ateş gibi yakıyor! Kilometrelerce uzanıyor. Her yerde kum var. Bir başka hayvanı daha bırakmanız gerekiyor. Hangisini bırakırsınız?

Geriye 3 hayvan kaldı. Yürüdünüz, yürüdünüz, yürüdünüz. Sıcak, sıcak, sıcak. Felaket! Aradığınız vaha kurumuş! Bir hayvan daha bırakmaktan başka çareniz yok.

Geride 2 hayvan kaldı. Uzun sıcak bir yürüyüşten sonra ilerde çölün bittiğini görebiliyorsunuz. Fakat ne yazık ki çölden sadece bir hayvan ile çıkabilirsiniz. Hangisini bırakıp hangisini yanınıza alacaksınız?

C e v a p l a r

Çöl, zorlukları simgeler. Hayvanlar ise. . . Aslan = Gurur. Maymun = Çocuklarınız   Koyun = Arkadaşlar. İnek = Temel ihtiyaçlar . At = Hırslarınız.

Kısaca, yaşamda zorluklarla karşılaştıkça bunlardan birini feda ederiz. Son hayvan, diğer her şeyi kaybetme pahasına tutunduğunuz varlığı simgeler.

Diğer ilginizi çekebilecek yazılar:

1. Kırık Testi Çin´de bir adam, her gün omuzuna aldığı kalın sopanın iki ucuna astığı testilerle dereden su taşırmış evine.. Bu testilerden birinin yan kısmında çatlak varmış… Diğeri ise hiç kusursuz ve çatlaksızmış;...

Hafıza Egzersizi

Bu talimatın altında bir kelime listesi var. Bu listedeki her kelimeyi hızla bir kere okuyun ve arka sayfayı çevirerek hatırlayabildiğiniz kadar kelimeyi oraya yazın Hiç şüphesiz bütün kelimeleri hatırlayamayacaksınız. Ancak hatırlayabildiğiniz kadarını yazın. Listedeki bütün kelimeleri sırayla tek tek okuyun. Bunu tam olarak yapabilmek için okuduktan sonra listenin üstünü kapatabilmeniz için küçük bir kart kullanın.

Bar       kar       masa       ağaç       taş        şişe

Sınav     başarı       at      para       gök           at

Çiçek     kitap     eğitim       emek      müzik      çiçek

Sigorta   pablo      marx      çiçek      depo        kapı

Şimdi arka sayfayı açın ve hatırlayabildiğiniz bütün kelimeleri yazın ve hemen sorulan bütün soruları cevaplandırın.

ARKA SAYFA

Diğer ilginizi çekebilecek yazılar:

1. Hafıza Egzersizi Cevaplar Hafıza Egzersizi Cevaplar   Cevapları yazarken listeye bir kere daha bakmayın.   1- Hatırlayabildiğiniz kadar kelimeye yazın:   2-İlk hatayı yapıncaya kadar başlangıçtan itibaren kaç tane kelime hatırlayabildiniz?   3-...
2. Sen Aptal mısın? Avustralya’da 1 dolarlık metal para, 2 dolarlıktan daha büyükmüş. Okul çocukları arasında konuşulur dururmuş. Bir gün çocuklar, pek de akıllı olmadığım bildikleri John’a paralan gösterip sormuşlar: Büyük parayı mı istersin,...

Cevapları yazarken listeye bir kere daha bakmayın.

1- Hatırlayabildiğiniz kadar kelimeye yazın:

2-İlk hatayı yapıncaya kadar başlangıçtan itibaren kaç tane kelime hatırlayabildiniz?

3- Listede birden çok tekrarlanan bazı kelimeleri hatırlayabildiniz mi? Hatırlayabildiyseniz onları da yazın.

4- En son 5 kelimeden hangilerini hatırlayabildiniz?

5- Listedeki diğer kelimelerden bütünüyle farklı olan herhangi bir kelime hatırlıyor musunuz?

6-Daha önceki cevaplar arasında yazmadığınız ve listenin ortasında yer alan kelimelerden kaç tane hatırlıyorsunuz?

Diğer ilginizi çekebilecek yazılar:

1. Azrail’in Güzelliği -Onk. Dr. Haluk Nurbaki’den gerçek bir hatıra… Ben, 40 yıllık bir kanser uzmanı olarak maddeyi aşan sayısız olayla karşılaştım ve bunları, o olaya şahit olanlarla birlikte belgeleyerek özel bir arşiv...

Charles Plumb Vietnamda savaşmış, ABD Hava Harp Okulu
mezunu bir pilottu. 75.inci uçuşunda yerden havaya atılan güdümlü bir  füze   ile   vuruldu.
Derhal kendini fırlatıp paraşütle bir ormanın içine düştü.
Vietkonglar tarafından yakalandı ve 6 yıl Kuzey Vietnamda esir olarak tutuldu.
Bugün Charles Plumb yaşadığı deneyimlerini ders olarak aktarmaktadır.
Bir gün Charles ve eşi bir restoranda yemek yerlerken bir adam masalarına yaklaşır ve şaşkınlık içinde çığlık atar:
- Aman Allahım ! Sen Plumb’sın. Vietnamda jet pilotuydun, Kitty Hawk havaalanından. Uçağın düşmüştü!
-    Evet ama sen nereden biliyorsun bunu ? der eski pilot Plumb.
-    Biliyorum çünkü uçuş öncesi senin paraşütünü ben hazırlamıştım.
Plumb hayretler içinde kalır. Adam elini Plumbun omuzuna atar:
-    Anladığım kadarıyla paraşüt işe yaramış …
Plumb evet anlamında başını sallar. Eğer işe yaramasaydı şu anda burada değildim     !
Plumb o gece, restoranda masaya gelen adamı düşünmekten uyuyamaz. Savaş sırasında çoğu kez gördüğü bu adamla bir kez olsun konuşmadığını düşünür. Çünkü o bir savaş pilotu, adam ise paraşüt hazırlayan basit bir askerdir sonuçta. Oysa o asker, uzun tahta bir masada saatlerini vererek, büyük bir özen ve dikkatle katladığı paraşütlerle, her seferinde hiç tanımadığı bir insanın kaderini ellerinde tutuyordu. Bu olaydan sonra verdiği derslerde Plumb dinleyicilere hep aynı soruyu sormaya başlar. Paraşütünüzü kim hazırlıyor?
Tüm hayatı boyunca ihtiyaç duyduğumuz her şeyi bir başkasının hazırladığı biz modern dünyanın insanlarına sorulabilecek en anlamlı sorulardan biri de bu belki Yaşamaya devam etmemizi sağlayan sayısız paraşütler var hayatımızda.

Her defasında bir başka insanın bizim için hazırladığı, maddi-manevi paraşütler,    akılsal-duygusal paraşütler…
Sahip olduğunuz en büyük yeteneği kim kazandırdı size veya düşünce yapınızı kim biçimlendirdi?
Kimler size moral verdi zor zamanlarınızda ya da yaşam değerlerinin farkına varmanızı kimler sağladı?
Hayatınız boyunca paraşütünüzü hazırlayanlar kimlerdi?
Peki siz kimlerin paraşütünü hazırlıyosunuz?

 

Siz Kimin Paraşütünü Hazırlıyorsunuz ?

Charles Plumb Vietnamda savaşmış, ABD Hava Harp Okulu
mezunu bir pilottu. 75.inci uçuşunda yerden havaya atılan güdümlü
……… ^-M— bir füze ile vuruldu. Derhal

kendini fırlatıp paraşütle bir ormanın içine düştü. Vietkonglar tarafından yakalandı ve 6 yıl Kuzey Vietnamda esir olarak tutuldu.

Bugün Charles Plumb yaşadığı deneyimlerini ders olarak aktarmaktadır.

Bir gün Charles ve eşi bir restoranda yemek yerlerken bir adam masalarına yaklaşır ve şaşkınlık içinde çığlık atar:

- Aman Allahım ! Sen Plumb’sın. Vietnamda jet pilotuydun, Kitty Hawk

havaalanından. Uçağın düşmüştü!

- Evet ama sen nereden biliyorsun bunu ? der eski pilot

Plumb.

- Biliyorum çünkü uçuş öncesi senin paraşütünü ben hazırlamıştım.

Plumb hayretler içinde kalır. Adam elini Plumbun omuzuna

atar:

- Anladığım kadarıyla paraşüt işe yaramış …

Plumb evet anlamında başını sallar. Eğer işe yaramasaydı
şu anda burada değildim……. !

Plumb o gece, restoranda masaya gelen adamı düşünmekten uyuyamaz. Savaş sırasında çoğu kez gördüğü bu adamla bir kez olsun konuşmadığını düşünür. Çünkü o bir savaş pilotu, adam ise paraşüt hazırlayan basit bir askerdir sonuçta. Oysa o asker, uzun tahta bir masada saatlerini vererek, büyük bir özen ve dikkatle katladığı paraşütlerle, her seferinde hiç tanımadığı bir insanın kaderini ellerinde tutuyordu. Bu olaydan sonra verdiği derslerde Plumb dinleyicilere hep aynı soruyu sormaya başlar. Paraşütünüzü kim hazırlıyor?

Tüm hayatı boyunca ihtiyaç duyduğumuz her şeyi bir
başkasının hazırladığı biz modern dünyanın insanlarına sorulabilecek
en anlamlı sorulardan biri de bu belki….

Yaşamaya devam etmemizi sağlayan sayısız paraşütler var hayatımızda.

Her defasında bir başka insanın
bizim için hazırladığı, maddi-manevi
paraşütler, akılsal-duygusal

paraşütler…

Sahip olduğunuz en büyük yeteneği kim kazandırdı size veya düşünce yapınızı kim biçimlendirdi?

Kimler size moral verdi zor zamanlarınızda ya da yaşam değerlerinin farkına varmanızı kimler sağladı?

Hayatınız boyunca paraşütünüzü hazırlayanlar kimlerdi?

Peki siz kimlerin paraşütünü

hazırlıyosunuz?

Diğer ilginizi çekebilecek yazılar:

1. ARKADAŞ(ARKA TAŞ) Orta Asya’da, savaşın ok ve yay ile yapıldığı dönemlerde, Türk savaşçıları, arkalarından gelebilecek bir saldırıyı önlemek için, sırtlarını önceden bu amaçla yerleştirilmiş bir taşa dayarlardı. Bu taş “arka taş” ya...

Meğer yanlış biliyormuşuz. Lokman Hekim ‘in “ye” dediği değil,”yeme” dediği önemliymiş. Efsane tıp bilgini Lokman Hekim açtığı okulun kapısına ” Yemeğe tok, ilme aç ol…” diye yazdırmış. On iki binin üzerinde olduğu sanılan öğütlerinden bazıları şöyle :

” İnsanlar arasında dilini koru, yemekte iken boğazını koru, çok yeme… İki şeyi unut: Başkasına yaptığın iyilik, başkasının sana yaptığı kötülük… Dört şey geri gelmez: Ağızdan çıkan söz, hedefe atılan ok, geçirilmiş kaza, ömürden geçen günler… En hayırlı mal sağlıklı olmaktır, en büyük nimet ise iyi huylu olmak… Dünyanın her lezzetini tattım, ilimden lezzetlisini bulamadım… Sözü dürüst söyle, sert söyleme… Ahmakları, cahilleri sessizlik ile karşıla… Kendinden küçüğü hor görme, kibirli olma.”

Lokman Hekim ‘in sağlıkla ilgili önemli sözlerinden bazıları da şunlar:

” Vücudunu dipdiri görmek istiyorsan ayak üstünde su içme, iştah gelmeyince yemek yeme, doyunca sofradan kalk, bir metre bile olsa mutlaka yürü. Gece yatınca su içme. Hasta olmadan önce hekimi çağır.”

Bir gün zengin birisi Lokman’a sormuş: ” Hasta olmamak için ne yiyelim ?”

Lokman’ın yanıtı: ” Gam yeme de ne yersen ye… ” olmuş.

Yine Lokman’a sormuşlar : ” Hastaya ne yedirelim ?” ” Acı söz yedirmeyin de ne yedirirseniz yedirin .” demiş.

Diğer ilginizi çekebilecek yazılar:

1. Keramette İstikamet Kerametin uçup kaçmakta olduğunu zannedenlerden bazıları bir gün büyüklerden birini ziyarete gelmişler. Aralarında şöyle bir konuşma geçmiş: - Efendim falan zatsu üzerinde yürüyor. - Balık ve kurbağa da aynısını yapıyor....